گوجه فرنگی دلپذیرین محصول برای تولید در باغچه های خانگی و سرشار از آنتی اکسیدان است. مصرف روزانه گوجه فرنگی سبب کاهش ابتلا به بیماری های ناشی از تنش های اکسیداتیو مانند سرطان و بیماری های قلب و عروق می شود. توانایی آنتی اکسیدانی محصول های باغبانی را می توان با تولید گیاهان تراریخته دارای بیان مداوم پروتیین های مفید افزایش داد. از جمله پروتیین های مفید، dehydrinها می باشند که از پروتیین های late embryogenesis abundant هستند و اولین بار در بذرهای در حال رشد پنبه و گیاهان تحت تنش خشکی شناسایی شدند. این پروتیین ها به ملکول های درشت مانند چربی ها، پروتیین ها و DNA چسبیده و سبب پایداری آنها می شوند. میل زیاد dehydrinها در چسبیدن به یون های فلزی دو ظرفیتی، ممکن است نشان دهنده نقش آنها در پیشگیری از آسیب های ناشی از تنش های اکسیداتیو در هنگام تنش های خشکی باشد. در پژوهش حاضر، پاسخ گیاهان تراریخته گوجه فرنگی با بیان مداوم یک پروتیین dehydrin و گیاهان شاهد غیرتراریخته به تنش اکسیداتیو ایجاد شده با واسطه علف کش پاراکوات (paraquat) مورد بررسی قرار گرفت. پاسخ دفاعی به تنش اکسیداتیو با واسطه پاراکوات با اندازه گیری فعالیت آنزیم superoxide dismutase و سطح پراکسید شدن چربی ها انجام شد. فعالیت آنزیم superoxide dismutase در پاسخ به افزایش سطح پاراکوات در همه گیاهان افزایش پیدا کرد. فعالیت آنزیم superoxide dismutase تفاوت معنی داری در بین گیاهان تراریخته و گیاهان شاهد نداشت. از طرف دیگر، کاهش معنی داری در سطح پراکسید شدن چربی ها در دو لاین گوجه فرنگی تراریخته با سطح بالا dehydrin نسبت به گیاهان شاهد و لاین تراریخته با بیان پایین dehydrin مشاهده شد. این اختلاف مشاهده شده بین فعالیت آنزیم superoxide dismutase و سطح پراکسید شدن چربی ها به تنش اکسیداتیو می تواند به فعالیت سایر آنزیم های آنتی اکسیدانی در این گیاهان نسبت داده شود.